گوسفند بشمار خوابت ببره جناب لرد...
وقتی بی کاری...
و عطشی غیر قابل توصیف تو را به کاری که دوست داری میکشاند....
این همه رفت و آمد تا کجا....
نا کجا آباد برایم فقط یک....
شرم میکنم بگویم حاصل این همه زحمت را...
خوب عده ای میگویند تو کشف لحظه ای جناب کارگردان هستی...
من لحظه های پیش هم بودم...
کجا آدمی یک لحظه متولد میشود...؟
همانا از رحم مادر...
بقیه ی لحظه ها را با اندکی چشم پوشی میتوان گذاشت به حساب شانس...
تقدیر ....سرنوشت....حکمت...
همان تقدیری که اودیپ از آن فرار کرد و بالاخره در دامش افتاد....
خوب چاره چیست...
شاید هم خوب است و خودم قدر نمیدانم...
شاید توقعم بالاست....
تازه گی ها حساس شده ام...
همه چیز را به خودم میگیرم...
حتی نقشی را که به من داد را گذاشتم به پای دلسوزی...
اه...
هنر....؟!
تئاتر....؟!
تشکیل خانواده...!
گویی این دو جمع اضدادن....
و هیچ گاه در یک نقطه تلاقی نخواهند کرد که نخواهند کرد...
......
چشمانش را از حدقه بیرون داده...
یک عدد تُف ناقابل هم همیشه وسط لب پایینش جا خشک کرده انگار....
نصیحت میکند ...
شوهر میکنی بکن...
اما از نوع هنریش...
خوب این هم بحثی است در خور تعمل و اندیشه...
....
تو بنشین یک گوشه مدام پیپ بکش...
چون تا وقتی که عینکم را صبح ها توی فریزر جا میگذارم قصد ازدواج با هیچ
فرد مذکری را ندارم....
........
ختم جلسه.....