باز من شعر گفتم...!عطار جان کجایی ببینی...!
نماز متصل ظهر و عصر را با مغرب و عشاء میخواندم...
که یهو حس هجیبی در من لغزید...
مثل همیشه...رگ سمت راست سرم به شدت تیر کشید...
چادر م که گل های بنفش ریزی داره از سرم سر خورد....وقتی دستم کشیده شد
طرف دفتری ...کاغذی ...که فقط بتونم توش بنویسم...
و این جملات روی کاغذ نوشته شد...همراه با شعری که در پی اش روان شد....
ومن حیرت زده...
"میدانم آخر هم باید بنشینم تنها...
به این فکر کنم که هیچ کس من را دوست نداشت...!
همین طور بنشینم ....گوشه ی عزلتم را بجوم....
که حالا شاید.....شاید....ساقی بیاید...
صراحی بدهد بر دستم ....و بگوید....می خوریم و غم از دل برون کنیم...
ساقی بیا که باده دیریست خالی....
من نه در طلبم ٬ لیک درعجبم......
که باده چو افتد ...خالی شود از می...
صراحی بیفتاد و پُر تر از قبل شد....
زین صراحی بشکن که در ۲ عالم انس....
پریان منتظرند بی باده و نوش......! "
به خواهرم زنگ زدم شعرم و واسش بخونم...آخه خواهر اینجانب نیز شعر میگفته...
گفتم نظرش را جویا شوم....شعرم را خواندم....که صدای خنده ی داماد و خواهرم را
از پشت خط شنیدم....دامادمان هم شاعر است....!
خُب شکی نیست ....کسی من را جدی نمیگیرد....
پدرم فقط آمد توی اطاق سرم را بوسید....
وقتی رفت...بغض کردم...اشکام ریخت رو جانماز صورتی که زهرا دوستم
از مشهد برام فرستاده....
من هیچ زوری نخواهم زد از امروز به بعد....که کسی من را جدی بگیرد...
من همینی هستم که هستم....فقط همین...
یاد شعری از خیام میوفتم به حال و هوایم میخورد....
ای بس که نباشیم و جهان خواهد بود.....
نی نام ز ما و نی نشان خواهد بود....
زین پیش نبدیم و نبد هیچ خلل.....
زین پس چو نباشیم همان خواهد بود......
(امروز بزرگداشت عطار نیشابوری است....شانسکی تو تقویم دیدم٬ گفتم گفته باشم.)