کافی میت روی ماهی سرخ شده...وقتی خانم بازیگر خودکار را زیر تلفن پیدا نمی کند...

دیدن یک اجرای نزدیک به افتضاح...که اگر مرد داستان وارد نمی شد شاید من سالن را ترک می کردم...

بماند که با بازی خوبش باز هم نتوانست ضعف های عظیم اجرا را بپوشاند...

میزانسن هایش آدم را یاد تئاتر های دبیرستانی می نداخت...

بماند که بازی هایش هم در جایی دیگر میتواند مورد نقد شدید قرار بگیرد و زیاد به حوزه ی مسئولیت

های من بر نمیگردد...

بماند که من هنوز قطعه ی نواخته شده ی آخر اجرا را تشخیص ندادم...

آن وقت پُز روشنفکری برداشتم که بازی ها دبیرستانی بود...

آهنگ نمیشناسم اما بازی خوب و بد را که از هم میتوانم تشخیص بدهم...

کلا دیروز روز سوتی های من بود...

خوب آدمیزاد زیاد سوتی میدهد و با هوش آن است که سوتی هایش را درست و به موقع جمع کند...

درست مثل رد شدن از پیچ جاده ی هراز...

و من متاسانه هنوز تصدیق ندارم تا سر پیچ ها درست بپیچم تا توی دره ی ضایع گی نیوفتم...

******************************************************************

                                   

                              مادر محترم دیروز گفت ناهار و تو درست کن...

                              و من مثل همیشه اومدم ثابت کنم که دست پا چلفتی نیستم...

                             و هنوز هم میشود رویم حساب کرد...

                             چون از وقتی که افتادم در کار هنر و بازی و تئاتر مادر محترمه

                             به غیر از شستن ظرف ها که آن را هم خیلی وقت ها از دستم میگیرد ...

                            بس که موقع شستن به فکر فرو میروم ویادم میرود که یه بشقاب را

                            نیم ساعت است دارم اب کشی میکنم...

                            خلاصه....

                            مادر محترمه در ظرف حاوی کافی میت که تمام شده بود آرد  ریخته بود..

                           موقع رفتن گفت آرد سوخاری تموم شده آرد بریز.. تو ظرف کافی میته...

                            منم تصمیم گرفتم اول سبزی پلو رو درست کنم که بیشترطول میکشه...

                           توی فریزر پُر بود از کیسه های متحدالشکل سبزی...

                          دونه دونه بر میدارم...

                          بو میکنم ....

                         چیزی دست گیرم نمیشه ...

                        فقط میدونم اونیکه بیشتر بوی سیر میده اون سبزی پلوییه...

                      سبزی رو که تو برنج میریزم بخار که میکنه بوی قورمه سبزی بلند میشه...

                      دم کنیشو میذارم چاره چیه ...

                    نمیتونم تیکه های سبزی رو که از دونه های برنج جدا کنم..

                      حالا آرد و میریزم تو بشقاب ادویه و نمک وفلفل و باهاش قاطی می کنم..

                      تیکه های ماهی رو که میندازم تو ماهی تابه پُف میکنه....

                      از کنار ماهی ها کف میزنه بیرون...

                     خوب من فکر میکنم ...

                   یعنی اصلا فکر نمیکنم...

                   به نظرم طبیعیه خُب...

                   یه مدت که میگذره شستم خبر دار میشه که نکنه آرد نبوده...

                   میریزمش تو آب جوش...

                  حل میشه...

                  وای کافی میت ریختم جای آرد...

                 در کابینتو باز میکنم کنار شیشیه ی ادویه ها یه ظرف دیگه ی کافی میت هست..

               بازش میکنم میریزم تو آب جوش گوله میشه...

                میزنم تو پیشونیم ...

               باز من سوتی دادم..

*********************************************************************

             

مادرش نشسته روبه روی من...دختر خواهرش نزدیک ۸ سالشه اونم با یه زاویه ای تغریبا جلوم

نشسته...

خواهرشم کنار دخترش با یه زاویه ی دیگه میتونم بگم اونم روبه روی من...

مادرش یه ریز میگه ماشالا...

عجب دختری...

منم عینکم و میدم بالا دستام و تو هم قلاب میکنم...شونم و میدم بالا به نشانه ی شرمندگی...

خواهرش موقع خداحافظی دست من و ول نمیکنه...

من فقط گیج و مبهوت زدم...

.............

تازگی ها گیر کردم بین بیشمار اتفاق...

میترسم مغزم بترکه...

بس که فکر میکنم...

اگر من تا آخر امسال تئاتر خوب نبینم ..قیدش رو برای همیشه میزنم...

 

تختی پوشیده از قر قر ه های قرمز رنگ...

                       روی تخت پُر بود از نخ های قرمز...

                       که قر قره ها شون پایین تخت افتاده بود...

                       تا صبح نشستم نخ ها را دور قر قر ه ها پیچیدم...

                       و زیر لب شعر خوندم...

                      "پسر طلا ...دنیا سیا ست...(سیاه است)

                      دختر عسل....دنیا بلاست...

                      ابرو کمند....دنیا سیاست...

                     دنیا سیاست...

                    دنیا بلاست...

                   دنیا نیا....

                    دنیا بیای ....درد داره...زجر داره...

                   عشق داره...مرگ داره...

                  دل هزار تیکه داره....

                   دنیا نیا...

                  دنیا نیا...

                  دنیا بلاست...

                 دنیا سیاست...

                 دنیا بیای درد داره...زجر داره...

                 چشم عسلی....

                 مو طلایی...

                دنیا نیا....

                 دنیا نیا...."

                 انقدر درد شدید شد که بقیه شعرم و یادم رفت...

                 ولی تا صبح که نخ ها رو دور قر قره پیچیدم یه ۱۰۰ بیتی شعر گفتم...

                درد نذاشت بنویسم...

               همین طور شعر گفتم و شعر گفتم نخ پیچیدم...

               صبح مامانم اومد بالا سرم گفت چی کار کردی؟!

               بلند شدم دیدم تمام ملافه ها قرمزه .....

               مامانم یه جور بدی نگام کرد...

               منم خیلی ریلکس گفتم عادت ماهیانه شدم دیگه مامان جان....!

 

 

نامه ای به فرزندم که هرگز متولد نشد...!

               دیروز صبح با حالت تهوع از خواب بیدار شدم...

                به نظرم مشکوک اومد...

                چون چند روزی بود که پامچال میگفت مامان شیکمت بزرگ شده...

                منم مثل همیشه ربطش می دادم به نفقی باد معده ای چیزی..

               اما حالت تهوع صبح باعث شد برم آزمایش بدم...

               امروز صبح ساعت ۶ ناشتا رفتم آزمایش خون دادم...

               الان جواب آزمایش دستمه...

                من ۲ ماهه بار دارم....

                 اما من که دیگه بچه نمیخواستم....

                 همین باعث شد برم پیش متخصص زنان و زایمان بگم من بچه نمیخوام...

                 مجبور شدم الکی بهش بگم نمیدونستم بار دارم کپسول چرک خشک کن مصرف کردم و...

                 چند تا دروغ دیگه...

                یه ۷تا قرص نوشت گفت برو از ناصر خسرو بگیر ...جای دیگه نداره...

              از مطب میام بیرون ....مادران منتظر تولد فرزنداشون رو میبینم...

              با شکم های بر آمده ....

              دلم به حال کودکی که قرار است به زودی متولد شود میسوزد...

              بعضی مادران هم فقط از سر خود خواهی بچه میآورند...

               بچه می آورند عصای دستشان باشد...

                بعضی ها هم از سر بیکاری بچه می آورند...

                کدام یک از این مادران قبل از به دنیا امدن فرزندانشان از آنها می پرسند زندگی را

                دوست داری؟!

                هیچ کدامشان...

                و بچه ای به دنیا می آید از بین هزار و یک احتمال ...

                از بین هزار و یک اسپرم یکیش فقط یکیش بارور میشه...

                و حق زنده بودن...

                 از مطب میام بیرون دربست میگیرم تا ناصر خسرو..

                 خستم تازه از مسافرت برگشتیم...

                  حال ندارم تیکه تیکه ماشین بگیرم..

               سرم و تکیه میدم به شیشه ی عقب ماشین...

               آدما رو نگاه میکنم...

               از شانس من همه تو خیابون حامله ان...

               نزدیک  ده تا مادر پا به ماه دیدم...

               با هر دست اندازی که ماشین از روش رد میشه سرم میخوره به شیشه...

               هوا انقدر گرمه که مجبورم شیشه رو بدم بالا تا باد گرم بیشتر تو صورتم نخوره...

               به راننده میگم میشه کولر تو نو روشن کنید؟

              میگه کرا یه تون ۲ برابر میشه ترافیکه...بنزین ندارم...

               تو دلم فحش میدم به این مملکت گُل و بلبل که همیشه ی خدا تو یه چیزمون لنگیم...

               بغضم میگیره...

               برای تمام فرزندانی که قراره به دنیا بیان...

                کاش دیگه کسی قصد نمیکرد بچه داشته باشه...

                بچه ها گناه دارن...

                دستم و میذارم رو شیکمم همین طور که رو شیکممو ناز میکنم...

               صورت گرد و مخملی فرزندی زیر دستم احساس میکنم که در حالی که داره شیر

               میخوره و با چشمای گرد مشکی ش نگاه از نگام نمیگیره...

               بعد  من گریه م میگیره ...

                اه....

               چرا....؟!

                توی خیال به بچه م میگم به من نگاه نکن...

               اما بچه نگاه بر نمیداره....

               بهش میگم میخوای بیای تو دنیا چی کار...

                بیای تو دنیایی که مردمش بهم از سر رضای خدا هم که شده رحم نمیکنن...

                به دنیا بیایی که شاید یه روز رو ویلچر بشینی...

               یه روز نا بینا بشی...

               یه روز سرطان بگیری...

               یه روز به خاطر آزادی ت بکشنت...

               کی میاد سراغ مادری دل شکسته بگه بچه ات و  اشتباهی کشتیم...

                 کی میاد سر بزنه به من...

                چشم بر نمیداره...

               بهش میگم گناه کشتنت به پای من...

               تو یه راست میری بهشت...

              ولی من به خاطر تو تو آتیش داغ جهنم زمینی ها میسوزم...

               درد و بلات به سرم...

                اونطوری نگاه نکن...مامان دلش میشکنه...

                همین طوریشم نمیدونم جواب پامچال و بامداد و چی بدم  وقتی یه سره میپرسن بابا

               کجاست؟!

              اون وقت اگه تو به دنیا بیایی جواب مامان باباهه که هیچ...

              جواب این دو تا بچه رو چی بدم...

              تا وقتی که بچه بودن و کوچیک تو قوطی کفش زیر تخت قایمشون میکردم..

              حالا که بزرگتر شدن تو کمد لباسا قایمشون میکنم...

              برای تو دیگه جا نیست....

            ول کن این دنیا رو بچه ...

           به من اونطوری نگاه نکن...

           راننده تاکسی صدام مینه رسیدید خانم...

           کرایه شو میدم پیاده میشم...

            ناصر خسرو هم که شلوغ ...

             از چند نفر میپرسم ...

            بالاخره قرص و پیدا میکنم...

            هر کدومش ۱۰۰ هزار تومن...

            فعلا ۵ تا بیشتر پولم نرسید بخرم...

            دکتر گفت با سه تاش می افته...

          الان خونم ...

           نزدیک ۵ ساعت از خوردن اولیش میگذره...

           ۱۰ ساعت یه بار یه دونه...

           یه شال  سفت بستم به کمرم...

           هنوز دردش شروع نشده...

            ولی دکتر گفت بعد از خوردن دومیش درد شروع میشه...

           منم پیشگیری کردم فعلا....

           کاش زمستون بود ...

           می چسبیدم به شوفاژ گرم میشدم...

           چقدر این غروب دلگیره.....

            چقدر مادرا تنهان...

آخ اگر چنین شود...جامه ی من کفن شود...

                       پایم ...

                      پایش...

                      پایت...

                      پاهایمان...

                       مگر فرفی میکند...

                       حالا پای من است که گیر کرده درون مردابی سیاه...

                       توان رهایی نیست...

                       خسته تر از آنم که پایم را بیرون بکشم...

                      باور کنید دوستان حالم این روزها خراب است...

                      نای نفس کشیدنم نیست...

                      متن هایم دیگر آبکی است...

                     مینویسم که نوشته باشم....

                     دیگر کسی انگیزه ی من نمیشود...

                      "نشسته کمی آنطرف تر من را ار پشت دود سیگارش

                     نگاه میکند...

                     انقدر نگاه میکند که سایه نگاهش میرسد به شانه ام...

                     و دردی خفیف روی شانه ی چپم سنگینی میکند...

                     وزن یک کوله ی پر از کتاب هایی به قطر ۷ سانت را در نظر بگیرید...

                      سایه ات سنگین است برادر ...لرد....کنت...دون...

                      دارد فکر میکند شاید روزی از من خوشش خواهد آمد...

                       زکی...

                       خودم ٬ خودم را گم کرده ام ...

                       میشه لطف کنی به پیدا کردن من اقدام کنی...

                       قدمت را فعلا میگذارم روی پا دری...

                       خانه را تاره جارو زده ایم...
                      

                      دلم یه قهوه ی تلخ میخواد...

                     که از سر اجبار هورتش بکشم...

                     و یک جا روی صورتت بالا بیاورم...

                  بس که تلخی و سرد...

                    پایم توی باتلاق گیر کرد...

                   کاش کسی نبود تا نجاتم دهد...

                   دلم برای تیمارستانم تنگ شده...

                     من میخوام بر گردم تیمارستان...

                      ..............

                     توی وان پر شد ار خون...

                    دستاش و شست...

                   موهاشو شونه زد...

                    اون باید برای زنده موندن هر رور غسل میکرد...

                   با خون تن من...!!!!

آخ...فقط آخ...

             حس همذات پنداری شدید با الی...

              با این تفاوت که الی در دریای خزر غرق شد...

                من شاید یا احتمالا در خلیج همیشگی فارس...

                 من میخوام برگردم تهران...

                خانواده ی محترم که نمیدونن دارن دستی دستی بچه شون رو میکوشن...

               وای ...وای....من الان شوهر نمیخوام...

               حتما باید با طرف سفر رفت تا شناختش...

               وای...وای...

              اون زن میخواد من شوهر...

              من دارم میترشم...

               پدرو مادر نگرانن یه دختر خل و چل رو دستشون باد کنه...

             پس عشق چی میشه...؟

           ای وای خدا...

         چه بد جور حال آدم ها رو میگیزی ...

            همین من بودم که ۳ ماه پیش حرف عشق و عاشقی میشد...عُق میزدم....

             الان پس چی شدم یهو...

             خوب انسان نگران میشه...

             کسی که من رو نمیشناسه...

               باید جلوش نخندم...

             بس که خنده هام گل درشت و جلفه...

              خوب من میخوام بخندم...

               بچه گی کنم...

              وای چه سخته...

              جای من بودن...

               اینارو من واسه چی دارم به شما میگم...

               کاری از دست کسی ساخته نیست...

               خدا هم که با من قهره...یا دیگه دوسم نداره...

             اصلا دیگه هیچکی منو دوست نداره...

             دیشب ۱۰ دقیقه گریه کردم ...

              مثل دختران سورمه یه چشم مالیده...

             که شب زفافشان است و در حجله....نشسته اند تا شویشان..                جامه بر کند از تن...

           و من لباس عروسی در دست چنگ میزنم...

               در دل صلوات مبفرستم...

                تا سراغم نیاید...

                 همین طور لباس عروسی در دست چتگ میزنم...

                چنگ میرنم...

                 آنقدر چنگ میزنم ....

                  تا لباس عروسیم بر تنم هرار پاره میشود...

                  .....کات...

                  عالی بود...

                 صحنه ی بعد و میگیریم...

..........شاید همون تیتر فبلی مناسب تر باشه...

                 الان اینجا یزده...

               چراغ ها خاموشه همه خوابن جز من...

              اثباب های خواهر محترمه به یزد رسید...

              جدا سخت ترین کار است ...

               بماند که من بیشتر خواب بودم...

              صدای خرو پوق مادرم شیرین ترین صدایی است که یه گوش میرسد...

              امروز ظهر دمای هوا به ۵۱ درجه رسید...

              .....

              گاهی اوقات استقلال هم چیز خوبی است...              من میخواهم بر گردم تهران

                 خانواده ی محترم برنامه ی رفتن به بندر عباس را گذاشته اند...

                 خوب من نگران کارهای نکرده ام در تهران هستم...

                اما متاسفانه شخصیت مستقلی ندارم تا به واسطه ی آن حرفم را به کرسی

                 بنشانم...

                و این یکی از ضعف های شخصیتی من است...

                گاهی اوفان...

               هیچی...

               بسه دیگه پام خواب رقت ...

                شب یه خیررر...

                راستی یه حرفی هست...

                مدت ها رو شونم سنگینی می کنه...

                امشب میخوام بهت بگم...

               دقیقا یعد ۱ سال...

              خرداد ۸۷ بود...

               که ناگاه پریدی وسط زندگی ام ....

               بماند که از قبل میشناختمت...

               اما چه شد آن شب که به قول شغرا دل و دینم را یک جا باخنم..

                و من خر...هنوز ...

                بی خیال ...

                 همین که خوب باشی سالم باشی بس است...

                   ..................

                   این دسته کلید ها رو کی برداشت...؟!

                  به جان خودمون ما برنداشتیمش خانم...

                   برو بی خود جون مادرتو فسم نخور...

...........*****************.......................***************

                     این پست و زیاد جدی نگیرید...

                     حوصله م سر رفته بود...

درباره ی سمی....در بار ه ی من...!وقتی تو نیستی...

ور...ور...ور...ماشالا به فک...من و شو یم...یا ساک را از زن ها نگیرید !!!!

از دیروز آمده نشسته پیشم...

           یک ریز از شوهر سابقش میگوید..

            یکی نیست بگوید به من چه...

            پشت سر هم تند تند صحبت میکند ....انگار کسی همین حوالی دنبالش کرده باشد...

            و هر لحظه بیم آن را دارد که برسد و حرفش نیمه تمام بماند...

            اول چشمهایش را نگاه میکنم...

            یک ساعت میگذرد ...

            دیگر نمی توانم چشمانش را نگاه کنم...

             چشم میچرخانم روی صورتش...

             کک و مک های صورتش...

              بینی دو بار عمل شده اش...

              که انقدر واضح تعریف کرد صحنه های اطاق عملش را و پنبه های توی دماغش را که

              اگر دماغم ۱۰ کیلو گوشت اضافه و پُلیپ و انحراف هم داشت ٬ غلط میکردم دست

             به دماغم بزنم...

             کلا تابستان ها دماغ بزرگ میشود...زمستان ها کوچک...

             پس جای عمل کرذدن دماغ بروید یک جای سر دسیر زندگی کنید به صرفه تر است..

             و یک چیز جدیدی که کشف کردم هر وقت موقع حرف زدن مخاطبتان به غیر از چشم به

            نواحی دیگر صورتتان نگاه کرد بدون شک میخواهد بلند شود بایستد رو به رویتان..

            و در چشمانتان زُل بزند ...و بگوید خفه شو...

            پس خودتون مواظب باشید...

             من تصمیم گرفتم روزی ۵ دقیقه سکوت کنم...

               که هر روز تایمش ۲ برابر میشه تا برسه به روزی ۵ ساعت..

               اگر زیاد حرف میزنیدتمرین بدی نیست...

               از آنجاییکه رویم نمیشود بروم صاف در چشمانش نگاه کنم بگویم خفه شو...

                همینطور که حرف میزند من هم میروم در عالم خیال...

                 توی خیا لم فکر میکنم...شویی از آن من است...

                که آن شو از قضا همکاری دارد...که قدش از من بلند تر است...

               و شب موقع شام میگوید این خانم فلانی عجب قد رشیدی داره...

               بعد من بغض میکنم...

                کاهویی که در دهان گذاشته ام که فقط طعم آبلیموی یک و یک میدهد ...

                جایی نرسیده به مری ام گیر میکند...

                 ترشی اش میپرد تو ی نای ام ...

                 برای اینکه جلوی سُرفه ام را بگیرم اشک توی چشمانم جمع میشود...

                 چنگالم را میندازم توی بشقابی  که یک عدد خیار حلقه شده با کمی گوجه فرنگی

                  و کاهو و کرفس تهش مانده..

                   بعد بلند میشوم میروم توی اطاق...

                   چمدانی که از قبل آماده کرده ام که توش فقط کتاب است را از زیر تخت بیرون میکشم..

                   مانتو ام را میپوشم ....شالم را سرم میکنم بدون خداحافظی در را بهم میکوبم و

                  میروم...

                   می نشینم روی چمدان... زیر درخت بید مجنون رو به روی خانه ...!

                   به دمپایی صورتی که پامه و دامن سفیدی که روش گل های صورتی داره

                   نگاه میکنم...

                    خندم میگیره...که یادم رفته شلوار بپوشم ...یا حد اقل کفش پام کنم...

                     ۵ دقیقه بعد شویم سراسیمه در حالیکه زیپ شلوارش و می بنده...

                   به حالت دو میره ته کوچه...

                   بعد دوباره به حالت دو بر میگرده سوار ماشینش میشه...

                   گازشو میگیره میره...

                   آخه خونمون پارکینگ نداره و شوی من حواس پرت تر از این حرفاست که

                    یادش بمونه ماشینم داریم...

                     یعنی صبحا تا سر کوچه میره تا میاد تاکسی بگیره یادش میافته که ماشین داریم...

                     کلا دو تامون خُلیم....

                     خُب انقدر گیجه که منو نمی بینه...

                     دست میکنم تو جیب مانتوم کلید خونه رو در میارم...

                     میرم تو خونه....

                      بقیه ی سالادمو میخورم...

                      یه نسکافه واسه خودم درست میکنم...

                     میام پای کامپیوتر و اتفاقای امشب و مینویسم...

                     چراغا رو خاموش میکنم...روی اُپن آشپزخونه رو خلوت میکنم...

                     ۴ تا بشقاب گل قرمز میذارم زیر سرم میخوابم...

                     و تو دلم به این فکر میکنم که خانم ها  توی خیالشون حتما یه ساک دارن...!

غرق شدن در آب با چشمان کاملا باز...

یک ساعت با ریتم کند راه رفتن...

میگویم کُند یعنی واقعا کند ها...

هر چند که ریتم من از بقیه تند تر بود...

اما در نوع خودم بی نظیر بودم...اگر سرم را موقع راه رفتن صاف تر میگرفتم...

این دفعه استادم با من خوب شده بود...

حتی یک بار هم نگفت خنگ...

جای شکرش باقی است...

کلاس های استاد یکشنبه ها رو کنسل کردم...

باشد برای وقتی دیگر...

قرار است جای ماسک از جوراب استفاده کنیم...

به من میگوید بیا جوراب رو سرت کن...

به زور جوراب رو توی سرم میکن...

حسی شبیه به دنیا آمدن طبیعی را برعکسش کنید...

یه همچین حسی...

حس فشار و چروک شدن صورت...

با دختری افغانی دوست شده ام...

دختر خوبی است...

از ایرانی ها بهتر است...

چشمان بادامی شکل...

از ترمینال جنوب که رد میشویم...مردک های کوته فکر تیکه میانازند بهش تایوانی...

خوب دقیقتر که نگاهش کنی شبیه کره ای ها هم هست...

عاشق رنگ پوستشم...برنزه است...تازه سیبیل هم نداره...

کلا کم موئه...

این استادمان هم دنیای عجیبی دارد ها...

کنکور هنر بد جور قلقلکم میدهد...

بماند که این ترم به لطف انتخابات حماسه آفرین مشروط شدیم...

حالا باید تا خرداد سال دیگر هم درس بخوانیم...

گند بزنن انتخابات و که تمام برنامه ریزی آدم رو بهم میزنه...

من دیگر در هیچ انتخاباتی شرکت نمیکنم...

تیتراژ ابتدایی اش از آن صندوق صدقات..

تا تیتراژ پایانی ...و صابر ابر...

عالی بود...

بماند که سر دردی شدم بعد از فیلم که به غلط کردن افتادم...

بس که این بازیگران خوب بازی کردند و تو دوست داشتی از روی صندلی ها بپری توی آب و

الی را نجات دهی...

گلشیفته هم که مثل همیشه محشر بود...کلا دوست داشتنی است این بشر...

از سینما فرهنگ تا خانه پیاده می یام...

تو ذهنم فکر میکنم الی کی بود چی بود ...

چی شد...یهو....

هنوز که هنوزه هم دارم به الی فکر میکنم...

در دریا غرق شدن هم حوصله میخواهد...

وقت میخواهد...

فکر باز میخواهد...

و گرنه هر کسی که در دریا غرق نمیشود...میشود؟؟!

آخر هفته ها را اصلا دوست ندارم...

به زور باید رفت جاهایی که اصلا دوست نداری...

ترجیح میدهم آخر هفته ها کتاب بخوانم...ترجیحا از هرمان هسه...

یا فیلمی ببینم با بازی جانی دپ....

اما اکثرا این برنامه ریزی من هیچ وقت به ثمر نمی نشیند...

این هفته هم میرویم یزد...

هر چند من با کل خانواده اتمام حجت کرده ام که من رسیدم جایم را پهن کنند...

که فقط بخسبم...

 

"عاشق خسبیدنم من...

در هوای گرم یزد...

زیر باد پنکه ی پارس خزر...

با مگس هایش که هستند خر مگس...

سنگری ساختن از بهر خطر...

ویز ویز و  ویز ویز و ویزو  ویز....

چُرت کوتاه مرا پر پر کند...

رفتن خانه ی خاله و دایی و عمو...

خانه ی فامیل های شوهر خواهر خوش است...

خوردن و خندیدن و چشمک زدن های زیاد...

یعنی بنگر که من شاد و سرم...

پوست صورت کش میآید بسی از چار سو...

بس که مجبوری زنی لبخند زور...

ای خدا خود بودن و از ما مگیر....

راحتی و بی خیالی را خوش است...

گر تو را باشد همی دلواپسی...

سر درد میگرنی و زخم معده میشود از آن تو..."

 

 

گردش به چپ ممنوع...

            چپ....

            چپ....

             چپ....

              آقا چرا هیچکی چپ نمیره...؟!

             مگه خبر نداری مترو ریخته همه از راست میرن...

              ۱ ماه بعد....

              چپ...

               چپ...

                چپ....

                 خانم ببخشید چرا هیچکی چپ نمیره...؟!

                 مگه خبر ندارید نمایشگاهه ترافیکه...پیاده بری زود تر میرسی..

                 ۱ ماه بعد...

                 چپ...

                 چپ...

                  چپ....

                  دختر خانم ببخشید چرا هیچکی چپ نمیره...؟!

                   دارن شهربازی رو میکنن ببرن یه جای دیگه...از راست برو...

                  ۱ ماه بعد....دقیقا بعد از انتخابات شور آفرین....

                  چپ...

                  چپ...

                  چپ....

                   .................................. صدای شلیک گلوله...

                   مرد مُرد....

                    .......................................................................!

                   دارن بهشت زهرا رو هم  به راست منتقل میکنن...

          //////////////////|||||||||||||//////////////

           "  هایکوی سیاسی"

            مرد ایستاده بود کنار دیوار....

              دست مشت شده اش را به دیوار میکوفت...

              و فریاد میزد چپ....

              انقدر فریاد زد و مشت کوفت که دیوار سوراخ شد...

سالومه...همین...!

 امشب طرفای ساعت ۱۰ بود که اومد پیشم...

بی خبر...

حتی یه زنگ نزد که داره میاد..

توپش هم حسابی پُر بود ٬ انقدر که جرات نکردم بگم چرا بی خبر...

سرشو مثل همیشه انداخت پایین یه راست اومد تو اطاقم...

منم دنبالش اومدم.

در اطاق و بست...

تو چشمام نگاه کرد...دستشو اوورد بالا بزنه تو صورتم شایدم گوشم شایدم دهنم...

اما دستش نرسیده به صورتم تو هوا خشک شد....

انگار یکی دستشو گرفت...

شالشو از سرش برداشت..

خشکم زد...

سالومه مو نداشت...

دیگه خبری از اون گیس بلند که من عاشق این بودم گره بخوره تا به این بهونه شونشون کنم

نبود...

همینطور صورت بی رنگ و مات سالومه رو نگاه کردم...

شرمنده شدم...

حق داشت از دستم عصبی بشه...

کارش به شیمی درمانی کشیده بود و من خبر نداشتم..

اما خُب منم سرم شلوغ بود...

نشستم براش توضیح دادم...

کلاس بودم امتحان داشتم

بعدش هم که خودت میدونی شلوغ پلوغی اخیر...

اصلا انگار نه انگار...

اما خُب حق داره...

من خیلی بی معرفت شده بودم...بنده خدا توقع داشت یه زنگ بهش بزنم...

دست کرد تو کولش ...

یه دسته موی بافته شده رو داد دستم...

با یه نامه که به زبون اینگلیسی بود و من هیچی سر در نیوردم...

با ایما و اشاره بهم حالی کرد باید پُستش کنم...

گفتم واسه کی؟!

بهم حالی کرد واسه عشقش...

مثل همیشه بی سر و صدا و بی تعارف رفت رو تختم خوابید...

روی زمین واسه خودم جا میندازم...

چراغارو خاموش میکنم...

موهای سالومه تو دستمه...

همینطوری که نازشون میکنم....

به این فکر میکنم که اگر جای سالومه بودم این دسته مو رو به کی میدادم...

 

درد و دل های یک عدد پیاز نصف شده توی ماهی تابه ی بی دسته....

                   

                        از خود نوشتن میشود خاله زنک بازی...

                        داستان های ذهنم ته کشیده؟!

                        نه...

                       درد و دل میخوام بکنم...

                      یه ذره...

                      میشه...

                      گوش شنوا کجاست...

                     حرفای تموم نشدنی من...

                     خسته کننه تر از اون چیزی هستم که به نظر میام...

                     خسته تر از اونی هستم که بخوام درد و دل هم بکنم...

                     گاهی زندگی ما میرسد به یک دیوار بزرگ بتُنی...

                    تعبیرش میکنیم به ته خط...

                   یعنی ارزش نوشتن داره....؟

                   آخ....هی....خستم....خیلی....

                   به اندازه ی چروک های صورت پیرزنی ترکمن....

                   به قدر خم کمر پیرمرد شمالی...

                   به وسعت دستان پینه بسته ی رفتگر نارنجی...

                   به قدر تمام روزهای ابری دلم گرفته...

                   بی جهت...

                   اشک نمیچکد از این چشمانم...

                   بدبختی است...

                   غم باد ...

                   لیوان قرمز دسته  دار که روش با سفید نوشته نسکافه...

                   هی...

                   با توام...

                    آره با تو...

                    خود خود تو........

                     کارگران اینجا مشغول کارند...

                     -مامان...

                     -جانم

                     -عروسک های پت و مت و میخوام...

                    -باشه بریم واست بخرم...

                     آخ...قلبم تیر میکشه...

                     دیگه آخرین نفس هاست یعنی...

                     اگه بمیرم...

                      فکر کن...این بشه آخرین متنم...بعد همه میگن فلانی میدونست میخواد بمیره ها...

                      حالا امتحان کنیم...شاید شد...خدا رو چه دیدی...

                       با این درد...

                       من میترسم ...

                       از انکر و منکر...

                       وقتی نامم را بپرسند...

                        و من از ترس نام تو را بگویم...

                         وقتی دینم را بپرسند...

                         نام تو را بگویم....

                         وقتی نام خدایم را بپرسند...

                         نام تو را بگویم...

                         و من به جهنم میروم بس که عاشق تو بودم...

                           -به به چه عروسک قشنگی..اسمش چیه؟!

                           -پته...

                          - پس متش کو؟!

                          -پول مون نرسید متشو بگیریم...

                       .......

                        میترسم متن تمام شود و بمیرم...

                       همیشه مینوشتم....

                         با انگیزه های مختلف...

                          این بار از ترس...

                          مثل شهرزاد قصه گو شدم...

                           که قصه هاش ته کشیده و در تلاشی بی پایان برای زنده ماندن...دست و پا میزند...

                          آقا...

                          قصه ی اضافه دارید به من قرض بدید...

                           خانم...

                            تو رو خدا ..فقط یه قصه....همین یه شبه...

                            اگه به من قصه ندید میمیرم...

                             برای همیشه...

                              من نمیخوام بمیرم...

                              تیغ..

                              جامدادی...

                             ساعت...

                             دفترچه تلفن...

                              گربه ی حامله...

                              ماسک...

                              دفتر نقاشی...

                              مداد رنگی ۱۲ رنگی...

                              نوار بهداشتی...

                             لاک پشت...

                             موبایل...

                             شکلات سنگی...

                              مسواک...

                              شبرنگ...

                              خودکار قرمز....

                              وقتی گُه گیجه میگیری لای هزار واژه ی بی معنی...

                              که مجبوری کنار هم طوری بچینی شان که بشود یک قصه...داستان...

                              امشب پُرم از بی قراری هزار واژه ی بی ربط...

                              که تا صبح هیچ کدامشان برای رضای خدا هم که شده به هم  مربوط نمیشوند...

                              واژه ها تبانی کرده اند...تا من نباشم...

واژه ها چه میدانند از بی قراری من...

دلهره ی برزخی بی در و پیکر من...

واژه های بی خیال از غُربت و درد...

                                            

                                     - مامان...

                                     - جانم مامان جان...

                                     - ته قصه ی تو با بابا چی شد...

                                     -هیچی نشد....فقط "واژه هاش"  ته کشید...

                                     -همین...؟؟؟؟

                                      -همین!

                             

هی....های...های...های...آی...وای...مای...لای...نای....دای...کای...ناش...ناش...

             

                                گره زدن بلد نیست...

                                طناب کنفی....

                                چار زانو نشسته رو زمین...

                                آنطرف تر ...

                                دختری دلش لقاح مصنوعی می خواهد...

                               زیر آفتاب خوابیده...

                               با موهای چرب...

                               دست میکشه لای موهاش...

                               یه اشک یواشکی از گوشه ی چشمش میچکه رو بالشش...

                              نگاهش که میکنم ...پاهاشو جمع میکنه تو شیکمش...

                              ملافه رو میکشه رو سرش...

                              سر میچرخونم...

                              بغض قورت میدم....

                              آه قورت میدم...

                              داره با تلفن حرف میزنه....

                              ته سیم تلفن توی دماغشه...

                             گوشی تو دستشه بر عکس...

                             قوربون صدقه ی کی میره...

                             شاید خدا...

                             یکی میاد طرفم...

                             دستم و میگیره ...

                             میرم دنبالش....

                             از ساختمون میریم بیرون...

                             یه گوشه کنار باغچه رو نشون میده...

                             میگه پی پیه...

                             چشمام و میبندم دوباره باز میکنم ...

                             راست میگه پی پیه...

                             میگه پی پیه ....گربه است...

                             میگم آفرین...

                             میره طرف پی پیه گربه...

                             میشینه جلوش...

                             انگولک میکنه...

                             اسید معدم میاد بالا ....

................................................................

                            دوباره بر میگردم تو ساختمون...

                            یکی خوابیده....

                            دهنش بازه...آب میچکه از دهنش رو بالش چرکش...

                            دندوناش زرده...

                            یکی نشسته رو زمین ...

                            تند تند میزنه رو پیشونیش...

                            دستش و میگرم...

                            تو چشمام نگاه میکنه...

                            تُف میندازه تو صورتم...

                            دستشو ول میکنم...

                           با دستش میکوبه تو دهنم..

                           تند تند پشت سر هم میزنه تو صورتم...

                           هیچ کاری نمیکنم...

                            مقنعه ام رو در میاره میندازه اونور...

                            چنگ میزنه تو موهام ....

                            موهامو میکشه...

                             .....

                             چند تا از بچه ها میخوان بیان کمک...

                             با دست اشاره میکنم .کاری نداشته باشن...

                             فقط عینکم و میدم به رویا...

                             یه ۵ دقیقه دیگه به کارش ادامه میده...

                            خسته میشه...

                             نگاش میکنم...

                             داره گریه میکنه....

                             سرم و میندازم پایین...

                             چند دقیقه تو سکوت نگام میکنه...

                             پاشو میاره بالا...

                             با لگد میزنه تو کتفم...

                            بعد رو شو میکنه به دیوار سفید جلوش...

                            با خودکار بیک تو خالی شروع میکنه به سوراخ کردن دیوار...

                      .........

                          همون دختره که منو برد بهم پی پی نشون داد ...

                          دستامو میگیره ...

                          از رو زمین بلند میشم...

                         دست میکشه رو صورتم ...

                         موهامو میزنه پشت گوشام...

                        لباش و میذاره رو لبام...

                        لبم خیس میشه...

                        ای...به روم نمیارم...که چندشم شده...

                        مقنعه ام رو سرم میکنم....

                         از ساختمون میام بیرون ...

                         میرم طرف باغچه ...

                         همین طوری که خودم و میزنم....

                          تُف میکنم تو باغچه...

                          تُف ...

                           تُف...

                            صدای یه عالمه پا میاد...

                           بر میگردم...

                           ۱۰۰ تا شایدم بیشتر با دستای گُهی دارن میان طرفم...

                           جیغ میزنم...

                           فرار میکنم...

                           ساعت ۳ صبحه...

                           یه تبخال زد گوشه ی لبم...!

آزادی چقدر گران میشود...!!!!!!!

هی....

دل غافل....

مردم را میگویم...

همین طور که ظرف می شورم ...

به فکر مردم می افتم...

که هر کدامشان چقدر عقل دارند ...و این عقل را تا به کجا به کار میگیرند...

زمان میگذرد...

قابلمه ی قرمز ارث مادر بزرگ از طرف پدری ام را دارم می سابم...

دیشب من و پدر محترم تنها بودیم...

و برنجی که گذاشته بودم دم بکشه...سوخت...

خوب این روزها زیاد فکر میکنم...

و پدر بزرگوار برای اینکه نشون نده عصبانیه...

با یه لحن شبیه شوخی و کنایه...گفت دخترمون هنرمنده...پُز روشنفکریش...

بقیه حرفاش و نمیشنوم...

خوب چه ایرادی داره...

برنج سوخت..

اما نون بربری که داریم...

میتونیم اسم زرشک پلو با مرغ رو هم عوض کنیم...بذاریم زرشک بربری با مرغ...

چرا برای مردها و کلا خیلی از آدم ها یه چیزهایی مهم میشود...در حالیکه برای من مهم نمیشود...

پدر محترم کنار نمی آید ...

دوباره برنج میگذارم...در قابلمه ی سبزی که درش از این قُلمبه ها که باهاش در قابلمه باز میشه

رو نداره...و مجبوری ته قاشق چای خوری که باریکه رو بکنی تو سوراخش که کنده شده تا درش و باز 

کنی...

کار لذت بخشی است...

(نکته ی انحرافی )در ضمن این قابلمه هم مثل اون یکی ارثی میباشد...!

میتونید هر طور دوست دارید فکر کنید...حتی میتونید فکر کنید که اینجایی که من توش

هستم یه سمساریه...اشتباه هم فکر نکردید...!

همین طور دارم سوخته های برنج و از ته قابلمه میکنم...

پامچال بدو بدو میاد طرفم...

مامان...مامان...

جونم...

آزادی یعنی چی...؟

....

این بچه ها هم که با سئوال کردناشون آدم و همیشه میندازن تو هچل...هشل..هجل...

شیر آب و میبندم...

دستکشامو از دستم در میارم...

قابلمه ی عتیقه رو میذارم تو سینک کناری...

آشغالهای که ته سینک جمع شده رو بر میدارم...

در پوش سینک رو میذارم...

شیر آب و با شدت باز میکنم...

پامچال با تعجب نگاه میکنه...

زیر بغلشو میگیرم...

بغلش میکنم...

میگم دخترم نگاه کن...

آب به سرعت در حال بالا اومدنه...

سینک پُر میشه از آب...

آب از تو سینک میریزه بیرون...

پامچال میگه چی کار میکنی...؟

شیر و ببند...

میگم دخترم شیر رو که نمیشه بست...

میگه پس چی کار کنیم...

میگم نمیدونم...

به نظر تو باید چی کار کنیم...

میگه مامان شیر و ببند و گرنه خونه رو آب میبره...

میگم نه مامان جون...آب باید در جریان باشه...

نمیشه جلوشو گرفت...و گرنه یه جا میمونه میگنده...

میگه پس چی کار کنیم...

میگم باید در پوش سینک و بر داریم تا آب هر جا خواست بره...

و گرنه سر ریز میشه...

همه جا رو آب میبره...

بهش میگم آزادی یعنی اینکه تو در پوش سینک و برداری نه اینکه شیر آب و ببندی...

همون طور که تو بغلمه دولا میشه با دستای کوچیکش در پوش سینک رو بر میداره...

آب با حرکات دایره ای شکل هورت کشون میره پایین...

موهای لخت و سیاهش و میزنم کنار...پشت گوشش رو می بوسم...

میذارمش پایین...

بامداد با یه کاغذ آ۴ میاد طرفمون...

میگه مامان نقاشیم قشنگه...

یه خونه کشیده که نه در داره نه پنجره...یه گل کشیده که توش و رنگ نکرده...

یه خورشید نصفه...

یه ور دیگه ابر کشیده...

که داره ازش بارون قرمز میچکه...

میگم مامان جان چرا بارونت قرمزه ؟

میگه مداد آبیم گُم شده...

مداد آبیش گُم شده...

مداد آبیش گُم شده...

مداد آبیش گم شده...!

آفرین پسرم...دست هم و میگیرن میرن تو اطاق...

صدای شلوغ کردنشون میاد...

اما تو گوش من فقط یه صداست...

صدای ندا...

.........

اینجا نون بر بری ها چه زود لاستیک میشود...

ستاره ها چه زود غیب میشوند...

انتظارها چه دیر به پایان میرسند...

سبزها چه زود قرمز میشوند...

انسان ها چه زود فراموشکار میشوند...

غم ها چه دیر فراموش میشوند...

آزادی اینجا چقدر گران میشود...

و دروغ تا دلت بخواهد ارزان میشود...

مدا آبی ها همیشه گُم میشوند...

اما قرمز ها همیشه پیدا میشوند...

دل درد ها چه دیر به پایان میرسند...

شیب ها چه دیر صاف میشوند...

چهار گوش ها چه دیر گرد میشوند...

چشمان من چه زود  تر  میشود...

بچه ها چه دیر بزرگ میشوند...

پدر بزرگ ها چه زود کودک میشوند...

آدم ها چه دیر عاقل میشوند...

لاک پشت ها ٬ لک لک ها٬مورچه ها ٬ سوسک ها ...

کلاغ ها...

مگس ها...

انترها...

منتر ها...

چه زود عاقل میشوند...!

 

مشمئز کننده ترین جمله ی این هفته : "قانون فصل الخطاب است"

آف... آف....آف....آف.... خفه شدن سگ کثیف...

                       

                           صدای تیک تاک ساعت...

 

                           آخ ....این محسن نامجو....                                   

                          این روز ها بد جور صدایش...

                          حال و هوایش......

                          به حال این روز های من میخورد....

                          با هم داد میزنیم.....

                         جیغ میکشیم....

                         من زار میزنم......

                         گفتم همه رو بُکشید...

                        بله قربان...

                        هیچ صدایی نیاد....

                        بله قربان ....

                         دختر موهایش قرمز بود...

                         از دور فقط موهایش را میدیدم با لباس حریر سفید...

                          از دور بدنش را تاب میداد...

                          حرکاتی شبیه باله...

                          هی....

                          همه ی صدا ها رو خفه کنید...

                          بله قربان...

                          پس چرا هنوز صدا میاد...

                          قربان یک عدد گربه ی پا به ماه فقط در شهر مانده...دستور چیست...

                          بکشیدش...خفش کنید...

                          آخه قربان...

                         دختر پاهایش را بالا می آورد...

                        آنقدر بالا که میرسد به سرش...

                        موهای قرمز....

                       چشمان آبی...

                       قربان...

                       کشتیش...

                       بله قربان...

                      خب ...

                      خب...اااا؟؟؟؟

                       خودتم یه جور سر به نیست کن...

                       بله قربان؟؟؟؟

                       خودت میدونی که من تا حالا حتی آزارم به یه مورچه هم نرسیده ...چه برسه به آدم؟

                       آخه قربان...

                      آخه و اوخه نداریم...

                      دختر پیچ میزند...پیچ میزند....

                      موهایش قرمز ....

                      از پله ها میافتد ....

                      از لای پاهایش خون میچکد...

                      بچه اش سقط شد....

                      خب چطوری خودت و میکشی...

                      ترجیح میدم خودم و از یه جای بلندی پرت کنم...

                      خوبه...

                      کودکی تازه به دنیا آمده....

                     دنبال مادرش میگردد....

                      در آغوشم میگیرمش...

                      نفسم دیگر راه نمیدهد...

                      قلبم در گلویم میزند...

                     آئورتم روی پیشانی ام ضرب گرفته...

                     آب میریزم لبه ی پنجره...

                     کتاب میخوانم ... کتاب....

                     تلویزیون رادیو تا اطلاع ثانوی تعطیل....

                     باید به زندگی بازگشت...

                      اینبار مشکل تر از هر دفعه...

                      با چشمانی بسته...

                      گوش های کر شده...

                      کتاب میخوانم ...

                      کتاب......

                     فیلم میبینم.......

                      فیلم.......

                     های بای میخورم با شیر...

                      شیرین ... شیرین... شیرینم....هی...

                    توی بیمارستان....

                     هیاهو...

                     داد....

                     الکل...

                     زخم....

                     زیگیل...

                      درد....

                      تخت...

                      شیرین.... شیرینم....

                      آه....

                      روح ها پرواز میکنند....از روی سر دکتر ها...پرستارها...

                      یک روح دنبالم میکند...

                       نا خود آگاه دل میبندیم....

                      و نا خواسته دیگران را عاشق خود میکنیم...

                       کسی اینجا از دنیا رفته...

                       برایش هورا میکشند...

                        من میخوام برگردم به زندگی...

                         عادی....عادی...

                         من لالم...لال مادرزاد...

                          ۳روح دنبالم کرده اند...

                          توی راهرو های بیمارستان با کودکی تازه متولد شده میدوم..

                          روح ها دست از سرم بر نمیدارند....

                           گرفتنم و به زور میبرندم جایی که سرد است..

                           دستانم یخ زده...

                           نوک بینی ام...

                           فکم میلرزد...

                            مرگ سخت است....؟!

                            از سرما تنم درد میگیرد...

                            گوشه ای کز میکنم...

                           کودکی که در بغلم خفته گرمه...گرم ...گرم...

                           چشمام تار میشه....

                            روح ها میرن....

                           مامان....

                            مامان...

                             مامان....

                            پامچال دستام و گرفته تو دستش...

                            مامان چرا انقدر سردی...

                             چشمام و باز میکنم....

                             پامچال نشسته رو تخت پیشم...

                             مامان جان هیچی نیست...

                             سردیم کرده...

                             بدو کولر و خاموش کن...!