موزه ی ....آرزو های ....زنی....خسته ....از اختناق...!

                            

                           بوی مرگ میدهم...

                           صبح ها...

                           در گیر و دار شبی پُر از کابوس کتک زدن ها و کتک خوردن ها و ...

                           بوی مردن میدهد....

                           انگشتانم...

                           انگشتان دستم را که بو میکنم ....بوی مردن میدهد...

                           همیشه دوست داشتم بدانم چطور میمیرم....

                           دیشب خواب دیدم...

                            جایی منفجر شد...

                            انگشتان دستم...

                             چسبید به سقف  جایی که تاریک بود...

                            آه....آرزوهای کوچکم...

                            دیگر امیدی نیست به بر آورده شدنتان...

                            جسم هزار تکه ام وقتی متصل میشد به اطراف...

                            در هر تکه اش ...آمالی...آرزویی...دردی ...را از خود به جا گذاشت...

                            در انگشتان دستم...

                            آرزوی نوشتن....

                            در چشم هایم...

                            دیدن فرزند...

                            در قلبم...

                            عشقی یگانه و بی همتا...

                            در مغزم...

                            افکار بلند و بی پروا....

                            در پاهایم...

                             شوق رسیدن را...

                            هزار ها سال بعد ...

                            جایی که بدنم تکه تکه شد...

                           تبدیل شد به بزرگترین موزه ی دنیا...

                          و حالا مردم پول میدهند تا ببینند...

                           آرزوهای زنی خسته از اختناق را......!

 

 

لکه ی ننگ اگر پاک شود...دولت مهر و صفا می آید...!

 

 

                        مکان : حمو م خونه ی خودمون...

                        درست وسط حمو م ُدر نظر  بگیرید.....

                       دقیقتر اگر بگم میشه جاییکه موزاییک ردیف ۴ افقی موزاییک

                       ردیف ۸ عمودی را قطع میکند.....

                       نشسته ام کف حموم....

                       یک عدد رخشا در دستم و یک عدد فرچه ی صورتی رنگ...

                      رخشا را می پاشم روی موزاییک ها...

                      شروع میکنم به سابیدن....

                     مامان از بیرون حموم داد میزنه چی کار میکنی تازه حموم و شستم...

                     بابا میگه با این حالت چی کار میکنی...

                     کار همیشگی من است...

                     وقتی اعصابم بهم میریزد....به جان کاشی موزاییک های دستشویی و حمام میافتم...

                     دارم فکر میکنم اگر پسر بودم چه کار باید میکردم...

                     گوشم نمیشنود....

                     فقط میخواهم پاک کنم....

                     انقدر می سابم....

                     می سابم......

                     فقط موزاییک ۸ عمودی ۴ افقی را می سابم....

                     چشمانم تار میشود....

                     خط های بین موزاییک ها نا پدید میشود...

                     قطره ی شوری سُر میخورد روی لب بالایی ام...

                     لب پایینم خودش را میکشد روی لب بالایی...

                    حالا دهانم شور میشود....

                     همچنان می سابم....

                     لکه ای افتاده پاک نمی شود........

                     اما من پاکش میکنم.......

                     لکه ها را باید زود شست....

                     مخصوصا لکه های خون را...

                     اما لکه ی خون هیچ وقت پاک نمیشود...

                     همچنان می سابم....

                     حالا هق هق گریه ام بلند میشه..

                    شیر آب رو باز میکنم....

                    آب محکم میخوره به کف وان و صداش مانع از رسیدن صدای هق هقم

                    به بیرون حموم میشه....

                    صدای شر شر آب...

                    صدای هق هق....

                     صدای برخورد فرچه به موزاییک ها....

                    بوی رخشا با عطر لیمو...

                     بینی ام میسوزد.....

                    خواب های آشفته ...۲ عدد سرُم...بالا آوردن های مکرر...

                    وضع این یک هفته ی من است....

                    تا به حال انقدر احساس ضعف نکرده بودم...

                   دیدن عکس جوانی که به سرش گلوله خورده...

                    کتک زدن های مردم در خیابان...

                    به خاطر حقی که آمده اند باز ستانند....

                    نظامی که هر لحظه باید خودش فاتحه ی خودش را بخواند...

                    مردم چقدر نجیب اند...

                    این همه سال سکوت...

                     اما اینبار سرشان کلاه گشادی گذاشته اید که خودتان هم ایمان دارید...

                     هنوز دارم می سابم....

                     لکه کمرنگ و کمرنگ تر میشود...

                     از زیر پوستم خون میریزد...

                     خون و لکه و رخشا و.....

                     کف حمام را خون میگیرد...

                     اما هنوز می سابم...

                     لکه پاک میشود...!

 

                      "برای پاک کردن هر لکه ای ....

                      خونی باید بریزد ..... لاجرم..........!"

                  

افسر دگی سیاسی.....!!!!

امتحان امروز صبح رو بر خود تحریم کردم به سه دلیل:

۱)حالم خوب نبود

۲)درس نخونده بودم

۳)مامانم گفت وضع خرابه نمیخواد بری...

از دوستانی که دکتر آشنا  دارن یک عدد برگ بستری در بیمارستان به همراه نسخه ی داروخانه

برای موجه کردن این غیبت به شدت نیازمندم....

با شماره تلفن های شبکه ی خبر تماس حاصل کنید پیشنهادات خودتون و بگید...

الو سلام ........

الو ........

میشه لطفا رای ما رو پس بدید......

فردا صبح دوباره امتحان دارم......

این امتحانات هم همیشه صاف میافتد توی یک جریاناتی که از قبل آشوبگر ها طرح ریزی کرده اند

برای صدمه زدن به نظام....

میشه به مردم بگید دیگه بوق نزنن....

امشب صدای بوق نیومد....

میترسم دموکراسی برای همیشه در جهان نابود شود.....

به یک عدد سفینه برای راه پیمایی در سیاره ی مریخ نیازمندیم...

فردا ساعت ۵ بعد از ظهر همه در چاله ی اصلی کره ی مریخ تجمع کنید...

و همه شعار بدید ....

رای ما رو پس بدید....

تازه گی ها به این فکر میکنم زندگی در یک سیاره ی دیگر چه حالی میدهد...

دارم یواشکی سفینه میسازم با روزنامه باطله ها ....

هنوز خیلی کار داره....

شاید یه ۴ سالی طول بکشه...

اما مطمئنم اون روز دور نیست....

فردا ساعت ۵  یادتون نره ها....

کره ی مریخ....به سمت بینهایت....

راستی نوار های سبز تونم به دستتون بسته باشه...

 

...............

فردا ۵ بعد از ظهر -چاله اصلی به سمت چاله فرعی مسیر شماره ی ۱

چاله فرعی به سمت چاله ی غربی مسیر شماره ی ۲

چاله ی فرعی به سمت چاله ی شرقی مسیر شماره ی ۳

..........

..............................

۱۰۰ سال بعد....

ساعت ۵ بعد از ظهر ....

از در اصلی بهشت به سمت در خروجی جهنم مسیر شماره ی ۱...

از در اصلی جنم به سمت گودال های آتش مسیر شماره ی ۲...

از در اصلی جهنم تا بغل شیطان مسیر شماره ۳.

 

سفید ...سفید.....به نشانه ی صدا قت و پاکی.......

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بوی گند آب سیاست این خاله زنک ها...

این یکی چشم نداره اون یکی رو ببینه...

مردم و به جون هم میندازن...

خودشون میشن عکس...

بعد میگن دموکراسی...

آخه عزیز من ۲ چیز متضاد در یک ظرف نمیگنجد...

مثل اینکه بگویی در یک ظرف هم اب هست هم نیست...

خب بالاخره هست یا نیست؟!

و ل ا ی ت م ط ل ق ف قیه  با دموکراسی مردم سالاری؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

آخه چرا مردم را بازی میدهید...

مردم خر نیستند...

حالا یه بی بی سی تماشا میکنند ...چون سانسور خبری در ایران بی داد میکند ...

صهیونیست و آمریکایی شدن؟!

خب چرا خودتان واقعیت را نمیگویید ؟؟؟؟؟؟؟؟؟

سیاست این روز ها بوی گند فاضلاب میدهد....

با بوی پهن گاو های پوسیده ی شرق برزیل...

سیاست این روز ها جوانان را گیج.....

پدر ها و مادر ها را نگران....

مردم را وحشت زده کرده......

یکبار دلشان خوش بود امده اند رای داده اند....اینطور رای ها را جا به جا میکنید.......

از ریش سفید کروبی خجالت بکشید.......

خدا جواب هر چه آدم چاخان و دروغگو را بدهد.......

شما خودتان بی شرف و بی ناموس هستید.........

آخ دلم پُره .......

هیچ جوره هم خای نمیشه.......

گند زدید به حال مردم....

خوشحالم که تا سال دیگر در ایران نیستم.....

میدانم شبیه فرار است......

اما جایی که حق صحبت کردن نیست......

گویی حق نفس کشیدن هم نیست......

خودتان بمانید در کشور عزیزتان.....

انقدر نفس بکشید....

تا دیگر اکسیژنی نماند برای مردم آزاده.......

همه را در زندان کنید.......

فقط اسم جمهوری را هم از اول ایران بردارید.......

خیلی زشته...

آخره وقاحته....

خدا خودش شاهد است بر اعمال و رفتار ما و خدا دروغگو را رسوا میکند.......

وقتی ...دیگر....نبود....

نشسته بود چهار زانو روبه روی من ٬ طوری که در اطاق رو پشت سرش میدیدی...

چشمای سیاه با رگ های قرمز متورم شده ٬ تازه گریه کرده بود ٬ این رو وقتی فهمیدم که

اومد جاشو عوض کنه تا به من نزدیک تر بشه ٬ یقه ی پیرهنش بوی اشک میداد.

حالا نزدیک من بود ...اونقدر نزدیک که یه لحظه خودم و کشیدم کنار٬ نه اینکه فکر کنی

ترسیده باشم نه...آخه کی از یک آدم ترسو ی گریه کرده اونم اون موقع شب میترسه....

من هم که اکثر غریب به اتفاق در چنین مواقعی ترجیح میدم شجاعتم و حفظ کنم...

چون فقط کافیه طرف بفهمه ترسیدی...

اون وقته که باید فاتحه تو بخونی...

خیلی آروم لبام و بردم نزدیک گوشش بهش گفتم چته؟!

سرش و انقدر تند برگردوند که اگه یه لحظه دیر جنبیده بودم شاید دماغش میرفت تو دهنم...

با چشماش که حالا میتونم به جرات بگم پُر از اشک شده بود فقط نگام کرد...

انقدر نگام کرد که فکر کنم لای چشماش داشتم کش میومدم...

عینکم و برداشتم شروع کردم به پاک کردنش..

 عینک چیزه خوبیه.... اونم وقتی که  ادم  میخواد استرس یا ترسشو قایم کنه می تونه خودش و

با پاک کردن شیشه ی عینکش سر گرم کنه...

عینکم و دوباره زدم به چشمم...

یه آه بلند کشید تو صورتم که شیشه ی عینکم ُبخار گرفت...

هوا خیلی سرد بود ...

اما اون موقع از سال زیاد طبیعی به نظر نمیومد...

چون من تو راه که میومدم ۱ فالوده شیرازی با ابلیموی اضافه خورده بودم...

مطمئنم بودم که کولر ندارن...

چون همشون از دم به کولر حساسیت داشتن..

یعنی هیچ موقع خدا نبود کولر و بزنی فین فینشون نره هوا...

خب به نظر خانواده ی عجیبی بودن...

چون زمستون ها هم هیچ وسیله ی گرما زایی تو خونشون نبود...

خونشون طرفای لواسون بود...

منم به هوای اینکه دلم واسه خواهرش تنگ شده رفته بودم خونشون ....

خواهرش از من ۴ سال کوچیکتر بود..

بعضی وقتا بهش ریاضی یاد میدادم...

با اینکه ریاضیم زیاد خوب نبود اما نمیدونم چرا موقع یاد دادن به نظر استاد ریاضی

میومدم...اما هیچ کس از شبای امتحان ریاضی خودم که  ۳ تا فنجون قهوه میخوردم

تا خوابم نبره و یه عالمه گیس کنده شده ی کنارم که از نفهمیدن اون همه فرمول و جمع و تفریق

میریخت دورم  خبر نداشت...

دوباره تو عینکم آه کشید...عینکم و برداشتم...

تو چشمام نگاه کرد دوباره یه آه بلند کشید که مجبور شدم چشمام و ببندم...

از جام بلند شدم ...

بهش گفتم درست نیست من و تو تنها ....

بدون اینکه جوابم و بده بلند شد ...وایساد رو به روم...

با چشمام حالیش کردم خوب که چی مثلا...

رفت طرف در اطاق ...

در اطاق و قفل کرد...

کلیدش و اوورد داد دستم...

موقع دادن کلید ...انگشتای دستش خورد به دستم...

داغ داغ بود یا من از ترس یخ زده بودم نمیدونم....

اما تفاوت دمای بدن من با بدنش شاید نزدیک ۱۷ درجه ای می شد ...

اونم اون موقع از سال...

دستاش و اورد بالا ...

چشمام و از ترس بستم...

دستاش روی شونم بود و با فشار خیلی ضعیفی من و نشوند رو تختش...

گفت چشمات و باز نکن...

گفتم آخه چرا ؟!

من و تو که با هم از بچگی بزرگ شدیم...

این کارا یعنی چی...

دستش و گذاشت رو لبم ...اما اونقدر محکم گذاشت که سیم های دندونم کشیده شد رو لبم...

طعم آهن تو دهنم پیچید...اول کم...بعد زیاد تر شد...

گفتم چشمام و باز کنم ...

چشمام و باز کنم....؟!

چشمام و باز کنم....؟

یه چیزی افتاد رو پام...

شلوارم خیس شد...

انگار یه شیشه آب ریخته باشن رو پاهام...

نه ترسی بود ...نه دلهره ای ....

بیش تر دوست داشتم چشمام و باز کنم ببینم این چیه رو پامه که هر لحظه هم داره بیشتر شلوارم و

خیس میکنه...

از بچگی یه قول به هم داده بودیم که هر وقت یکیمون چشم میذاشتیم تا وقتی که اون یکی

نگفته چشمامونو باز نکنیم...

منم مثل قدیما میخواستم زیر قولم نزنم...

اما این رطوبت گرمی که هر لحظه بیشتر احساسش میکردم باعث شد زیر قولم بزنم...

آروم ...آروم چشمام و باز کردم...

جلوم زانو زده بود ...

سرش افتاده بود رو زانو هام ....طوریکه نیم رخ صورتش به من بود ...

تو دست راستشم یه کاتر ....

و شلوار جین آبی من که حالا بنفش شده بود...

 

5 روز صفا کن...

مرکز امار ملی ایران طی بیانیه ای اعلام کرد:

 

بازی دیروز ایران ـکره ی شمالی ۳ ـ۰  به نفع ایران شد.....

 

شهر به شدت شلوغ است و هر کی هر کی ...

هر کاری دوست دارید بکنید...

فقط بجنبید که ۵ روز وقت داریم.

مرگ در آغوش پریان خسته از خواب ...!

من هم خواهم مُرد...

۲ روز دیرتر از مرگ اخرین پروانه ای که تازه از پیله اش بیرون آمده بود..

۳ رزو قبل از اخرین اشکی که از ترس ریختم..

۴ روز بعد از به خاک سپردن عشقم...

۵ روز پیش از اخرین فریادم در گوش انگشتر سبزم...

۶ روز مانده به سبز شدن دوباره ی زمین...

۷ روز بعد از قدیس شدن دوباره ی آدمیان...

و من خواهم مُرد...

مثل باقی سنجاقک ها ٬ پروانه ها ٬ شاه پرک ها...

من شاه پرکم...

شاید هم شاپرک...

شاید هم قاصدک...

مگر فرقی میکند؟!

در عصر حسادت...

قرن بدبختی انسان ها...

شاعر ها دلشان خوش است به وزن و قافیه ی اشعارشان....

نویسنده ها به بار عاطفی و دراماتیک داستان های بی سرو ته شان...

رفتگرها به جاروی بزرگ و زمختی که به دسته اش نوار مشکی بسته اند تا دستشان را زخم نکند...

راننده ها به پول های چرک مسافران بی مقصد..

مهندس ها و معمارها به ساختن چوب کبریت های متحدالشکل...

دانشجوها به نمره ای برای پاس شدن آنچه نیاموخته اند...

بازیگران به اجرای درست انچه نه میدانند چیست نه اعتقادی دارند به آن...

ریئس جمهورها به دموکراسی خیالی ای که خودشان هم نمیدانند هنوز خوردنی است ٬ پوشیدنی

است آیا؟!

چاه کن ها به دنبال یک لیوان پُر از اشک...

قرنیزکارها به پای آن همه دیوار بی قواره ی شکم داده...

رنگرزها به دنبال دیواری ....ماشینی....دری ...تخته ای...منی...تویی...اویی...

کفاش ها اما...هنوز نجیب ترینند ....همان کفش دوزک های پیر ...با خال های درشت مشکی

روی کولشان....

خیاط ها به دوختن و وصل کردن آن همه پارچه و تور و ساتن...شاید لباس عروس دخترکی شود

بی گناه و معصوم...با مرد ۶۰ ساله...آرزوهایش را کجا دور بریزد....؟!

ط...ف..ل..ک...            د...خ....ت...ر....ک....

خلبانهای مغرور از اوج...

دریانوردان بی باک از آب...

پرستاران ۱۰۰ شب نخوابیده ی تیمارستان...

و.............

من....

من به چه چیز ؟!

نه کفاشم ...نه خلبان...نه شاعر...نه خیلی های دیگر....

نه دیواری است تا در آغوش کشمش از  کجی...

نه کاغذی که سری بیاسایم از   دردی....

نه کفشی است تا در بند کنم از   مهری...

نه دریایی است تا رها کنم از    خویشی...

نه آسمانی است تا اوج شوم از     پوچی....

///////////////////////////////////////////////

 

شاه پرک ها قبل از من مُردند...

و خسته بودند پریان از خواب زیاد...

وقتی در آغوششان خُفتم....

////////////////////////////////////////////////

لایی لایی لایی....لا لا لا لای....

 

لایی لایی...لا لا لا لا ی....

 

 

 

من و تو و ساغر و سارا ژژژژژژ

دستم به دلم...

سرم به پام...

چشمم به گوشم...

زبونم به چونم....

دماغم به لبم....

نمیرسه....

حرفیه؟!

من دستم به خیلی جاها نمیرسه....

چون بی عرضم...

چون خودم و به خریت میزنم....

چون خیلی وقت ها خودمم نمیدونم اصلا واسه چی هستم؟!

چی کار میکنم ژژژژ

(از این پس به جای نقطه چین یکی از حروفی که خیلی کم استفاده میشه موقع تایپ کردن یعنی حرف

 "ژ" رو میذارم ژژژ خوب دلش میشکنه ژژژ)

ای خدا مخم دیگه نمیکشه ژژژ

پس این بازی گریز ناپذیر کی قراره تموم بشه ژژژ

تمام اینها نشون دهنده ی اینه که من دپ زدم ژژژ؟

نه ژژژژ

آره ژژژژ

خودمم نمیدونم ژژژژ

تکراری شدم ژژژژ

از همه بدتر لوس شدم ژژژژ

از خودم بدم میاد ژژژژ

آخه کاری هم از دستم بر نمیاد ژژژژ

از تمام کسانی که علاقه به خودکشی دارن دعوت میشه در تاریخ ۱۶ /۳/۸۸

زیر پل ترمینال جنوب باشن ژژژچون احتمالا بعد از اینکه امتحانم و بد دادم و مثل بچه پر رو ها

رام و گرفتم برم سمت کلاس پور آذری ژژژ

احتمالا حالا یا بعد کلاس یا قبلش ژژژژ

خودم و شاید اگه دلم اومد پرت کنم پایین ژژژژ

از تمام دوستانی که تجربه ای دارن در امر نکوهیده ی خودکشی خواهشمندم ژژژ

روش های بی درد  ژژژژ

سریع السیر ژژژژ

و بی خطر رو در کامنت دونیه اینجانب به جا بگذارن ژژژژ

این امر باعث خوشحالی اینجانبه خواهد شد ژژژژ

من و ژاله و تو ساغر و سارا

دل خوش کنک دیویم و سالار

سالار چه گویم

اژدر میر سپنج است

ژاله چه گویم

گلرخو ...گل چهره و زیبا

ساغر چه گویم

خود دانی و من دانم و بیخود چه بگویم....

سارا چه گویم

قدش بلند است و ملنگ است و پشنگ است...

من را چه بگویم...

خودم مست و ملنگم...

در میکده با جمع نرفتم...

در میکده تنها بروی مست تر افتی...

من مست و خراب در میخانه ام آخر...

در میکده دیگر ندهند راهم و زارم...

از بس که جفا کرد من ٬ من به من ٬ من ....

 

نوستالژیک ها کمتر افسرگی میگیرند...!

چقدر از گذشته ی خود را به یاد دارید؟!

ایا از بیان گذشته ی خود شرم دارید؟!

از اینکه کدوم مدرسه میرفتید؟!

از اینکه کفشتون سوراخ بوده خجالت میکشید؟!

یا مثلا از اینکه روپوش مدرسه تون براتون بزرگ تر بوده؟!

خوب اگر از گذشتتون خجالت میکشید و از بیان اون نزد دیگران خجالت میکشید باید بگم

که طبق تکه روزنامه ای که مادرم همیشه ی خدا وقتی توش یه داستان جالب میبینه و میکنه میاره

میندازه رو میزم...طبق همون روزنامه ی تیکه پاره شما در معرض افسردگی هستید...

یه دقیقه صبر کنید تا من عینا از روی روزنامه براتون بنویسم...

صبر کنید....

انقدر تیکه پاره های روزنامه زیاده که...آهان پیدا شد...خودشه....

دیشب روش چایی ریخت ....

بی ربط : هیچ چیزی نمیتونه به قشنگی رد خط لیوان چایی روی کاغذ باشه....

از اون دایره قهوه ای هایی که آدم دوست  داره تا صبح بشینه نگاش کنه که چطوری باعث

مچاله شدن اون یه تیکه از کاغذ شده...کاغذش اگه کاهی باشه که دیگه خداست...!

حالا این متن و حتما بخونید به نقل از روزنامه ی همشهری :

"محققان میگویند احساسات نوستالژیک و مرور خاطرات شیرین گذشته به سلامت هر چه

بیشتر کمک میکند.

با سرد شدن هوا و ریختن برگ درختان به یاد دوران کودکی تان میافتید ٬ زمانی که دانش آموز

بودید و مسیر خانه تا مدرسه را پیاده میرفتید.

کنار دریا که میروید ٬ کودکی تان را به یاد میآورید ٬ زمانی که دختر بچه یا پسرک لاغری بودید

که با تکه ای چوب روی ماسه های ساحل نقاشی میکردید .

شما خیلی احساساتی هستید و با کوچکترین بهانه ای گذشته را به یاد میآورید و از مرور

لحظات خوش ان لذت میبرید.

زمانی که به قصد خرید وارد خیابانی میشوید که کالایش عمدتا وسایل برقی و الکتریکی است هم

میتوانید از گذشته یاد کنید و خاطراتی که در این خیابان داشتید.

آیا میدانستید این کار برای سلامتی تان هم مفید است؟

نتایج تحقیقات جدید نشان داده است که مرور خاطرات شیرین گذشته بیشتر از انچه

که فکرش را بکنید ٬ برای سلامت روان مفید است.

محققان دانشگاه ساوث امپتون هامیتون آمریکا هم دریافته اند که نوستالژی ٬ یک عامل قوی

برای تغیییر خلق و خو و بهبود حالات روحی است.

با توجه به این که افراد مهم در زندگی مانند ستاره هایی در اسمان خاطرات ما میدرخشند ٬

مرور خاطرات باعث احساس تعلق در ما میشود.

طبق مطالعات گروه روانشناسی این دانشگاه ٬ افرادی که خاطرات گذشته شان را میبینند

و آن را در ذهنشان تکرار میکنند ٬ در مقایسه با افرادی که خاطرات و تجربه های روزانه شان را

مینویسند ٬ شاداب تر و سر حال ترند.

همچنین این افراد که عمدتا قسمت های خاصی از زندگی شان را به عنوان اتفاقی خوشایند برای خود

و دیگران تکرار میکنند ٬ اعتماد به نفس بالاتر و احساس بهتری نسبت به دیگران داشته و در دوستی ها

و روابط نزدیک و صمیمی شان موفق ترند.

به علاوه افرادی که خاطرات گذشته شان را مرور میکنند ٬ به گذشته شان به دید مثبت تری مینگرند و

همین شخصیت و هویت ریشه دارشان در زندگی از انها حمایت میکند.

فقط نتایج مطالعات جدید این را نمیگوید ٬ قبلا هم تحقیقاتی  در این زمینه انجام شده که نتایج شان

نشان داده ٬ افرادی که به طور ذاتی نوستالژیک هستند ٬ اعتماد به نفس بالاتری دارند و کمتر

در معرض ابتلا به افسردگی قرار میگیرند .

این افراد بهتر با مشکلات کنار میآیند و بعد از مواجهه با استرس ٬ کمتر به حمایت های

اجتماعی نیاز پیدا میکنند .

همچنین بررسی ها نشان داده است که این افراد به دلیل مرور خاطرات گذشته ٬ به اشخاصی که

در زندگی شان نقشی داشته اند پایبند ترند و بیشتر از دیگران ٬ خویشان و اقوامشان را ملاقات کرده

و از انها یاد میکنند."

حالا باز از گذشتتون خجالت بکشید...

در ضمن به دلیل فرا رسیدن ایام امتحانات و خشک شدن بیش از نیمی از ذوق بنده به دلیل

استرس...تا یه مدت از متن قشنگ خبری نیست...

در این مدت شما میتوانید به وبلاگ دوستانی که در لینک بنده هستند سری زده و لذت ببرید..

قوربون شما قورباغه های عزیز...

خاله قور قوری...

داستان مورچه های پاشنه بلند...

تق تق تلق تق تق تق...(صدای پای ۲۰۰۰ هزار مورچه)

صدای پنکه ی قدیمی پارس خزر....

که هر ۱۰ ثانیه یه بار موهاتو که زدی پشت گوشت و به زور میاره میندازه رو صورتت...

صدای هواپیمایی که معلوم نیست از کجا بلند شده بوده ولی تا ۱۰ دقیقه ی دیگه حتما میشینه...

تق تق تلق تق تق...

صدای پنکه...هواپیما...گرما...ریزش سقف...خون...

چشم که باز میکنی میبینی مسافر های هواپیما افتادن روی ۱۰ تا بچه ی کوچیک اصغر آقا...

که تمام دیشب رو زیر باد پنکه ی پارس خزرشون دراز کشیده بودن....

و میشمردن هواپیماهایی رو که به ترتیب چشمک زنان از بالای خونشون رد میشد...

حالا یکی از هواپیماها درست وسط خونشون فرود اومده....

دیگه احتیاجی به شمردن هواپیما ها نیست...

اونا الان خودشون توی یه هواپیمان به سمت مقصدی نامعلوم....

تق تق تلق تق تق...

تق تق تلق تق تق.....!

از ماست که بر ماست...! یا خانم حریت پیشه گند زدی به احمدی نژاد...!

این چند روزه که تب انتخابات آنقدر داغ شده که من که ٬ نه اصلا از سیاست خوشم میآید و نه

چیزی از آن میفهمم هم به طریقی پایم کشیده شده داخل این اتفاقات...

میتوانم بگویم همه ی این اتفاقات هم از روزی که کامنت بی ادبیه دختری حریت پیشه و زیبا را

در کامنتینگ یکی از دوستان دیدم قوت دو چندان گرفت...

قبل از خواندن ادامه ی متن خواندن نکات زیر الزامی است :

۱) من هنوز بلد نیستم تغریبا را با کدام قین مینویسند...

۲) در کلاس اول دبستان بالاترین نمره ی دیکته ام ۱۸ شد

۳)کاش انقدر که گیر میدادیم به غلط های املایی ٬ کمی غلط املایی های درونمان را درست میکردیم...

۴)در طول زندگی ام خیلی حواسم بوده که دل کسی نشکند...

شاید هیچ کس به اندازه ی من رفتارش را تجزیه و تحلیل نکرده باشد....

با این حال هنوز بیشمار نقایص در من هست...امید که روزی بتوانم خودم را آنگونه که شایسته ی

یک انسان واقعی است تربیت کنم...

من طرفدار "میر حسین موسوی " هستم....

من به عنوان کوچکترین نماینده ی این انسان ...بازتابی هستم از تفکراتش....

مگر نه اینکه وقتی به حمایت از گروه یا شخصی بر میخیزیم٬ باید تمام عقاید و تفکراتش را قبول داشته

باشیم...

میشود کسی به یک شخص وابسته باشد و ارزش های آن شخص را درونی سازی نکرده باشد...

پس نتیجه میگیریم طرفداران یک حزب لااقل به حمایت از حزبشان یک سری ارزش ها را درونی سازی

میکنند...

وبلاگ این خانم حریت پیشه ی طرفدار احمدی نژاد که پُر است از ناسزا و حرف های زشتی که

آدم شرمش میکند کامنت هایش را بخواند...دارد طرفداری میکند از "محمود احمدی نژاد " مثلا...!

به جان خودم دیشب که وبلاگش را خواندم دلم به حال احمدی نژاد سوخت ...

دلش خوش است که آمار وبلاگش بالاست...

آخه قوربون شکل قشنگت بشم...حریت پیشه ی بیچاره ی من تمام کانت هایت که پُر است از

فحش و ناسزا...

اگر یک درصد هم احتمالش بود که به احمدی نژاد رای بدهم با خواندن مطالب خشن و بی رحمانه ات

که آدم را یاد طالبان میاندازد دستم را داغ میکردم همچین غلطی مرتکب شوم...

حالا تو با دوستان تند رویت بتازید به من...

فکر کنید به خاطر بالا رفتن آمار بازدید کننده ام این متن را نوشتم...

شما آزادید هر طور که میخواهید فکر کنید...

چون این است منش من ...منش حزبی که از آن دفاع میکنم...

فقط فحش بی ادبی ندهید که وبلاگم برای خودم آنقدر نجیب است که دوست ندارم با حرفای زشت شما

آدم های تند رو کثیف شود...

اگر به احمدی نژاد رای نمیدهیم دلایل داریم :

۱) صرف بودجه ی سالیانه ی کشور برای کمک به اقصی نقاط جهان به خصوص عراق٬ افغانستان و ...

لبنان و فلسطین

۲)استیضاح شدن دست کم ۱۰ نماینده در زمان دولتش

۳)به پایان رساندن کارهای نیمه تمام عمرانی که از دولت های پیشین در دست احداث بود اما آنقدر نمک

نشناس بود که همه ی این اتفاقات را به نام خودش تمام کرد...

۴)سهمیه بندی بنزین با تمام عواقبش که اگر کمی باهوش بود هیچ وقت این کار را نمیکرد چون

عواقب دهشتناکی داشت سهمیه بندی بنزین که به اختصار چند نمونه اش را میگویم :

بالا رفتن قیمت مسکن ٬ بالا رفتن قیمت ما یحتاج ضروری مردم ٬ رشد بی سابقه ی بیکاری ٬

پایین آمدن نرخ ازدواج و به تبع آن افزایش جرم و جنایت و فحشا و به قول خودت آسیه جان

بالا رفتن تعداد پارک های سکسی...

۵)اشتباهات فجیع در سطح بین الملل که فکر میکنم تمام اشتباهات آقا محمد خان قاجار که هیچ

تا ناصر الدین شاه را جلوی چشمانمان آورد...

۶)مهمانی های گران قیمت برای سردمداران فلسطین و لبنان...

۷)دادن رشوه به کشور های همسایه و آفریقایی برای حمایت از دولت ایران

۸)سهام عدالت...و الی ماشالا...

با تمام این ها کارهای خوب هم در پرونده اش بود که چشمگیر ترین آن سفرهای پُر هزینه ی استانی

و جلب حمایت از مناطق محروم بود و خیلی های دیگر...

مهم این است که بدانیم همه ی ما جایز الخطا هستیم...

انسانیم و طبعمان اینگونه است ...

از ان آخوند تویسرکانی بگیر تا رئیس دانشگاه نمیدانم کجا...

که خیر سرشان الگو هستند...

احمدی نژاد را نه دوست دارم نه بهش رای میدهم اما فحش هم بهش نمیدهم....

به خاطر اینکه انسان است و انسان جایز الخطاست...

و من امروز به دست راستم نوار سبزی بسته ام به امید روزی که دل هایمان سبز شود...

انقدر همدیگر را محکوم نکنیم...

سبز باشیم...

سبز زندگی کنیم و بیاندیشیم...

و روزهای سبز به این قشنگی را که در کنار هم داریم را با حرف های زشت خراب نکنیم...

من هنوز امید دارم به تغییر مثبت مردمان سرزمینم ...

من به با فرهنگ شدن این مردمان اعتقاد  دارم ....

من به میر حسن موسوی رای میدهم چون میدانم ٬ میخواهد دل های مردم را سبز کند....

به امید موفقیت میر حسن موسوی در انتخابات....

جمیعا صلوات....

"اللهم صل علی محمد و آل محمد" 

 

 

واکنش وارونه(واکنش سازی)..شب است و چلچله ها در هوان...!

 این موقع شب آدم باید یا مست و پاتیل باشه بیاد کانکت شه چرت و پرت بنویسه...

یا کمبود محبتی داشته باشه...

یا قرص اکسی مصرف کرده باشه...که تغریبا جزئ دسته ی اول میشه...

یا مثل من از صبح بدو بدو کرده باشه ...بعد درساش رو هم تلمبار شده باشه و ترجیح بده

الان که کار از کار نگشته یه دندم نرم به خودش بگه بس که هر کاری میکنه الا درس خوندن...

بعد بشینه مثل گاوی که دیگه از شیر افتاده ولی به زور میخواد اخرین قطرات شیرشم بیاد که

مردم صبح بدون شیر نمون و پوکی استخون بگیرن ٬با چشمایی که دیگه با عینکم که چه عرض کنم

با تلسکوپ هم نمیبینه بشینه درس بخونه....

و من حیفم اومد این چند خط از کتاب بهداشت روانی رو که واقعا کتابی است در خور تحسین رو

ننویسم تا کمی با ذات پلید خودمون اشنا بشیم و ...

(( واکنش وارونه))

" یکی دیگر از مکانیسم های دفاعی واکنش وارونه است که به اسامی دیگری نظیر : وانمود سازی٬

عکس العمل سازی ٬ کمال مطلوب سازی ٬ تشکیل واکنش و واکنش سازی نیز به کار برده شده است.

به کمک این مکانیسم در فرد خصوصیات خلقی و رفتاری خاصی پدید میآید که معمولا نقطه ی

مقابل تمایلات درونی شخص است و به عبارت دیگر ٬ سرکوبی آرزوها و خواستهای ناپسند و خطرناک و

ایجاد خودآگاهانه ی ارزوها و خواستهایی که کاملا با آنها مغایرت دارد و همچنین بیان مطالب و ابراز

علایقی که با امیال و علایق درونی و ناهشیار فرد ٬ تضاد دارد٬ به واکنش وارونه مرسوم است.

رفتار خشک و خشن و غیر قابل سازش فرد ٬ برای نیل به کمال ٬ اغلب یک واکنش وارونه علیه

انگیزه ها و آرزوها و تمایلات نهی شده است.

چنین خصوصیاتی اغلب نا خواسته ٬ جنبه های ناراحت کننده ی شخصیت را آشکار میسازند.

وضع دفاعی فرد  ٬ موقعیت و طرز رفتارهای مبالغه آمیز و افراطی و نامتناسب وی ٬ عملا این

مکانیسم دفاعی را فاش میسازد و در این حالت چون خصوصیات افراطی و غیر منطقی و شدت

واکنش های شخص هیچ گونه تناسبی با موقعیت و شرایط وی ندارد٬ از این رو با اندکی

دقت میتوان پی برد که فرد به استفاده نا آگاهانه از این مکانیسم روی آورده است ٬ توسط این

مکانیسم ٬ احساسات مورد قبول واقع نشدن و خشم و غضب ممکن است تغییر شکل داده

و به صورت مودب بودن فراوان و دقیق و بیان توام با اظهار تشکر فراوان و قدر دانی در آید.

فردی که آشکارا پرخاشگر است و دایما برای احقاق حق خود تلاش میکند و حاضر است با کوچکترین

بهانه ای منازعه راه اندازد ٬ شاید علیه احساس امنیت عمیقی که در او وجود دارد واکنش وارونه را

به کار میگیرد یا فردی که زیاد مطیع و آرام است ٬ به مدد این مکانیسم تمایلات پر خاشگرانه ی

خود را پنهان میسازد و یک ظاهر آرام و پسندیده توام با برخوردی خوش و متین ٬ ممکن است

نهان کننده ی احساس خشم و غضب شدید فرد باشد که در زیر سر پوش دفاعی تشکیل اینگونه

واکنش مستور میماند....

برای روشن تر شدن بحث در ادامه ذکر این مثال از منبع الزامی است :

حافظان و نگهبانان تزکیه اخلاق اجتماعی که به منظور جلوگیری از فساد و مبارزه با آن وقت خود را

وقف مطالعه و انتقاد از ادبیات منحط و فیلم های اغواگر و تحقیق رفتار نسل جوان میکنند و استعمال الکل

و رفتارهای نا به هنجار را شدیدا مورد انتقاد قرار میدهند ٬ احتمال دارد خودشان وسوسه هایی

در همین جهات داشته باشند و به اینگونه فعالیت ها و یا به عبارت دیگر با اینگونه واکنش وارونه

به مصداق (وصف عیش ٬ نصف عیش ) اولا قسمتی از آرزوها و امیال سر کوفته خود را با انتقاد

و خواندن و تماشا کردن و صحبت پیرامون مطالب و تصاویر و فیلم های ناباب ارضا میکنند و

ثانیا با مذموم شمردن این اعمال ٬ قیدی بر رفتار خود مینهند و باعث وقفه در ظهور

امیال باطنی خود میگردند ."

خوب حالا ما به چند نتیجه میرسیم :

۱)کی راست میگه؟!

۲)کی گفته راست میگم؟!

۳) کی واقعا خودشه؟!

۴)کی واقعا خودش نیست؟!

۵)ما در زندگی همش از این مکانیسم استفاده میکنیم آیا؟!

۶)دیدید همه دروغ میگن...(البته این برداشت شخصی من بود )

به خودتون نگیرین با کس خاصی نیستم ولی در عین حال با همتون هستم ....

ما آدم ها ناچار به این مکانیسم دست میزنیم تا چهره ی واقعی خود را نشان ندهیم...

حیف کاش خودمان میشدیم...

مثل اثر انگشتمان...

مثل DNA  هایمان...

مثل عطر تنمان...

مثل ....

شب است و چلچله ها در هوان....

گرم است و درس میچکد از کتاب...

نمازهای سحر را میکنیم ادا...

در وقت خودش نه در قضا....

خوش به حال بیسوادن بی هدف...

خوش به حال با هوش های زرنگ...

که در وقت درس و امتحان و کلاس...

به جا رفته اند بی غیبت و ناز....

شب است و چلچله ها در هوان...

خوش به حال دور اندیشان زرنگ...

که در وقت شامگاهان و سحر....

خُر و پُف میکنند مثل نهنگ و پلنگ...

و ما حال اندیشان بی غرض ...

خاک شیر میشویم زیر این همه درس....

شب است و چلچله ها در هوان....

من و ماه و مهتاب و قوس و قزح ...

جملگی در مانده ایم از این تیر خدنگ...

(شعر بداهه اومد بدون غرض..)

مرگ آسان است....زندگی کردن مشکل است...!

مرگ آسونه ...زندگی کردن سخته...

جمله ای که پسرک کوچکی فال به دست زمزمه میکرد...

از آن پسر فال فروش های کوچکی که همیشه ی خدا دستشان سیاه است و اغلب یه کیسه ی

سیاه هم که معلوم نیست توش چه چیزی گذاشته اند را  با یک دسته فال حافظ که من به

شدت اعتقاد دارم به این فال ها به خصوص اگر از دستان سیاه همین پسر فال فروش ها باشد...

با آن دمپایی های سوراخشان که داده اند کسی برایشان کوک زده با نخی کلفت که رنگ

دمپایی شان نیست و باید همیشه به این فکر کنند که چقدر بهتر بود تا نخ کوک زده شده

به دمپاییشان همرنگ دمپایی بود...

آنوقت چقدر اعتماد به نفسشان بالا میرفت و چقدر میتوانستند فال بیشتری بفروشند...

اما نخ کوک زده شده همرنگ دمپایی نیست و این اول بد شانسی است...!

فال میگرم ازش....از همان پسر ...دمپایی سوراخ....دستان سیاه...نخ کوک غیر همرنگ و....

در فال آمده....

"دوش میآمد و رخساره بر افروخته بود

                                                     تا کجا باز دل غمزده ای سوخته بود

رسم عاشق کشی و شیوه ی شهر آشوبی

                                                  جامه ای بود که بر قامت او دوخته بود"

عین فالی دراومد که صبح گرفته بودم....

حافظ همیشه با من بازی میکنه و از این بازی هم به شدت لذت میبره...

من هم همینطور ...حافظ جان خیلی دوستتت دارم ....کاش زنده بودی تا فاصله ی بین ابروانت را

به نشانه ی احترام میبوسیدم...البته بعد از بوسیدن انگشت کوچک پای چپت...

 

دوباره میخ پسر فال فروش میشوم ...که آدم دوست دارد بر دارد ببردش حمام نمره

یه پولی هم بگذارد دست دلاک و بهش بگه تا میتونی چرکش کن...

مطمئنم اگه از حموم دربیاد یه ۲ ٬ ۳ درجه ای رنگش وا بشه...

ایستگاه ترمینال با من پیاده میشه...

با اینکه ازش فال خریدم ولی چسبیده به من ول کن نیست...

از ایستگاه ترمینال که بیرون میاییی بوی فلافل و سوسیس بندری و جگر و کباب فضا را همیشه ی

خدا پُر کرده....انقدر این بوها زیاد است همیشه ٬که تو فکر میکنی شاید بو رفته به خورد این تکه

از هوا...یعنی انقدر بو شدید است و وسوسه انگیز که حتی اگر یه چیز برگر با سالاد و سیب زمینی

سوپر استار رو با یک تکه از مرغ سوخاری  دوستت را هم خورده باشی باز به اینجا که میرسی ٬

بوی روغن داغ سوخته ای که باید حداقل مال یک هفته ی پیش باشد و سوسیس هایی که

معلوم نیست کدام آدم تمیزی که بعد از رفتن دستشویی دست هایش را به آب هم نمیزند

بلکه کمی در مصرف آب اسراف کرده باشد با چاقویی که معلوم نیست سر کدام پیرزن

مایه داری را بریده اند و طلاها و کیفش را دزدیده اند و دست آخر هم بهش تجاوز کرده اند و

جسدش را انداخته اند گوشه ای که مگس ها و پشه های ۲ فرسنگ انطرف تر را خبر کرده

تا بیایند و کمی بچشند از پیرزنی که سالهاست مُرده توی گونی زرد رنگی کنار بیابان های

بهشت زهرا و جسدش به شدت غسل میخواهد و نماز میت...بیچاره فرزندانش....!

و تمام کثیفی و روغن مانده ها و دست های کثیف هیچ کدام تو را از خوردن فلافل ها و سوسیس

بندری های ترمینال جنوب منصرف که نمیکند هیچ تو را ترغیب میکند که هر روز بعد از کلاس با برو بدس

بروی یه لنگه پا وایسی مثل گشنه ها که از قحطی آمده اند تند و تند ساندویچت را گاز بزنی و

باکت هم نباشه که موقع گاز زدن ساندویچ ٬ گوجه ای خیار شوری چیزی از لای چک و دهن مبارکت

بیوفته و مایه ی خجالت و آبروریزی بشه...

و بعد از آنکه سیر شدی و یک عدد لیموناد هم نوش جان کردی خودت را بتکانی و دوباره

بشوی همان آدم متشخصی که فقط رستوران های زنجیره ای نایب را قبول دارد....

که من هنوز معتقدم پول دکوراسیون و مبل و صندلی هایشان را میگرند تا پول چیزی رو که جلوی

شما میذارن...

بعد در دلت به خودت میخندی که گاهی وقتا چه ماسک مسخره ای داریم ما ...

که رویمان نمیشود بگوییم کجاها رفتیم و سانسور میکنیم خودمان را...

آخر برای چه کسی؟!

در این شهر پسرگ فال فروشی است با دستان سیاه پینه بسته با چشمانی که من مطمئنم چشمان

یک پیرمرد ۶۰ ساله است تا یک کودک ۶ ساله...

و تو دوست داری برایش فلافلی چیزی بخری بدهی دستش...

اما مثل مو ر و ملخ دورت جمع میشوند و تو  باید برای ۱۰ ٬ ۱۵ تایشان ساندویچ بخری...

تازه گیریم که خریدیم...

فردا چه؟!

اصلا چرا راه درو ٬ شام شبشان چه؟! خودشان٬ خواهرانشان٬ مادرانشان٬ پدرانشان...

پس فردا چه ...۱ ماه بعد ....سال بعد...

اصلا تاب زمستان سرد را میآورند...؟

یا یخ میزنند زیر ماشین گران قیمت مرد کارخانه داری که تفش را هم روی زمین نمیانداخت...

تا شاید مورچه ای رد شود و یک دل سیر بنوشد از آن همه ویتامین و املاح معدنی و پروتئین...

اینچنین است حال و روز بچه های کار ...

بچه هایی که زود تر از آنکه بفهمند زندگی چیست دنبال راه گریزی میگردند بلکه تمام شود

این کابوس دهشتناک ...

من شنیدم پسرک فال فروش

توی گوشم زمزمه میکرد ...

با درد ....با رنج....

که ...مرگ آسان است...

چیزی که مشکل است زندگی کردن است...